geschiedenis

GESCHIEDENIS

Het eerste bewijs van het bestaan van een kerk in Knesselare gaat terug tot 1171 wanneer Walter I, bisschop van Doornik, het altaar schenkt aan het O.L.Vrouwkapittel van Doornik. Mogelijk ging het hier om de kapel op het Prinsenhof, in het bezit van de graven van Vlaanderen, verwoest in het begin van de 15de eeuw. De oudtse elementen in de vroegere kerk op deze plaats dateren uit de 15de eeuw, nl. het koor en tien zware pijlers van natuursteen; schip en toren werden volledig vernieuwd in 1790-92 in klassieke stijl. Door de snelle bevolkingstoename in de 19de eeuw werden in 1843 reeds plannen opgemaakt om de kerk te vergroten onder meer door het vernieuwen van het koor en het verlengen van de kerk in oostelijke richting, doch deze werden niet uitgevoerd. De eerste plannen om een volledig nieuwe, grotere kerk te bouwen werden ingediend in 1877. Wegens te hoge kostprijs werden ze verworpen. Nieuwe plannen werden goedgekeurd in 1881, maar in 1883 kwam er een verbod van de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen om de oude kerk te slopen. In 1885 werd uiteindelijk toch toestemming verleend, volgde de sloping van de oude kerk en begon de bouw van de nieuwe kerk. Door het scheuren van de pijlers in scheldesteen en wegens het instortingsgevaar werden de werken in 1886 stopgezet waarop een verplichte sloping volgde. In 1891 werd een nieuw plan getekend. De nieuwe kerk werd meer noordwaarts gebouwd met toren op de zuidoosthoek. De eerste steenlegging had plaats op 16 augustus 1892. In 1893 werd ze ingewijd. Pas in 1895 was het gebouw volledig voltooid na veel processen en miserie.

Uitwendig is de kerk een imposant maar sober neogotisch bakstenen gebouw met verwerking van arduin voor plint, lijstwerk, deuromlijstingen, dekstenen en venstertraceringen, afgewerkt met een leien zadel- en lessenaarsdak en een hoge ingesnoerde naaldspits met kruis en windhaan op de toren.

Vooral het interieur is harmonisch en kleurrijk. De neogotische beschildering door de gebroeders Buyse dateert van 1913 en bestaat uit een beigekleurige fond met imitatievoegen en medaillons met banderollen.
Het mobilair werd volledig ontworpen voor de neogotische kerk en dateert van 1894-1895.